Transkrypcja audio i wideo

Wybór właściwego rodzaju transkrypcji

Transkrypcje nie są wszystkie takie same, a właściwa zależy od tego, co będzie dalej. Transkrypcja czysta (clean verbatim) usuwa słowa-wypełniacze, błędne starty i powtórzenia, dzięki czemu tekst brzmi jak zredagowana mowa. Nadaje się do wywiadów przekształcanych w artykuły, protokołów ze spotkań i notatek do podcastów. Pełna transkrypcja (full verbatim) zachowuje każde „ehm”, pauzę i przerwanie, co ma znaczenie w badaniach naukowych, analizie prawnej i testach użytkowników, gdzie sposób wypowiedzi jest częścią danych.

Format też ma znaczenie. Badacz chce znaczników czasu przy każdej zmianie mówiącego, aby znaleźć cytaty w nagraniu. Montażysta wideo potrzebuje plików napisów SRT lub VTT z liniami krótkimi na tyle, by dało się je czytać na ekranie. Dziennikarz chce zwykłego tekstu, który może wkleić. Ustalenie tego przed startem oszczędza drugiego przejścia później.

Gdzie decyduje się dokładność

Zwykła mowa to łatwa część. Błędy skupiają się wokół nazwisk, marek, terminów technicznych i skrótów, czyli dokładnie tych słów, które w nagraniu biznesowym mają największe znaczenie. Transkrypcję, w której nazwa Państwa produktu jest zapisana na trzy sposoby albo nazwa leku staje się pospolitym słowem, trzeba sprawdzić linia po linii, zanim ktokolwiek jej użyje.

Dlatego budujemy glosariusz, zanim zaczniemy pisać: nazwiska mówiących, nazwy firm i produktów, terminy branżowe i skróty, na podstawie dowolnych notatek lub slajdów, którymi mogą się Państwo podzielić. Każda transkrypcja przechodzi potem drugie sprawdzenie względem nagrania. Jeśli jakiegoś słowa naprawdę nie da się rozpoznać, oznaczamy je znacznikiem czasu. Oznaczona luka, którą mogą Państwo sprawdzić w dziesięć sekund, jest lepsza niż pewne siebie zgadywanie, którego nikt nie zauważy.

• Nagrywaj każdego mówiącego na osobnym mikrofonie, jeśli to możliwe
• Unikaj pomieszczeń z twardymi ścianami i muzyką w tle
• Prześlij nazwiska mówiących i listę terminów razem z plikami