UX writing

Τα μηνύματα σφάλματος είναι εκεί όπου οι χρήστες αποφασίζουν να φύγουν

Ένας χρήστης που βλέπει «Κάτι πήγε στραβά» στο ταμείο δεν έχει τρόπο να προχωρήσει παρά μόνο να ξαναπροσπαθήσει ή να τα παρατήσει. Οι περισσότεροι τα παρατούν. Το μήνυμα το έγραψε ένας προγραμματιστής στο τέλος ενός sprint, ως προσωρινό, και βρίσκεται σε παραγωγή εδώ και δύο χρόνια.

Κάθε σφάλμα που ξαναγράφουμε απαντά σε δύο ερωτήσεις: τι συνέβη, με τα λόγια του χρήστη, και τι μπορεί να κάνει τώρα. «Η κάρτα σας απορρίφθηκε. Ελέγξτε τον αριθμό ή δοκιμάστε άλλη κάρτα.» λέει περισσότερα σε δώδεκα λέξεις από μια παράγραφο συγγνώμης. Όπου το σύστημα δεν μπορεί να πει στον χρήστη τι πήγε στραβά, το επισημαίνουμε στους προγραμματιστές σας, γιατί το κείμενο δεν μπορεί να καλύψει την έλλειψη πληροφορίας.

Συνεπείς λέξεις, χώρος για ανάπτυξη

Τα προϊόντα ολισθαίνουν στην ασυνέπεια μία οθόνη τη φορά. Η σελίδα ρυθμίσεων λέει «ομάδα», η σελίδα χρέωσης λέει «οργανισμός» και το email πρόσκλησης λέει «χώρος εργασίας», όλα για το ίδιο πράγμα. Οι χρήστες το προσέχουν, και πολλοί υποθέτουν ότι είναι τρία διαφορετικά πράγματα.

Η λίστα ορολογίας καθορίζει μία λέξη ανά έννοια και είναι αρκετά σύντομη ώστε να μένει ανοιχτή κατά τον σχεδιασμό. Οι κανόνες μικροκειμένου πάνε πιο μακριά: πώς διατυπώνονται τα κουμπιά, πότε χρησιμοποιείται πεζή γραφή, πώς διαφέρουν οι επιβεβαιώσεις από τις προειδοποιήσεις, τι τόνο έχει ένα μήνυμα αποτυχίας. Κάθε κανόνας συνοδεύεται από ένα πραγματικό παράδειγμα από το προϊόν σας.

Γράφουμε επίσης με τη μετάφραση στο μυαλό. Ένα γερμανικό κείμενο μπορεί να είναι ένα τρίτο μεγαλύτερο από το αγγλικό πρωτότυπό του, και προτάσεις που συναρμολογούνται από ξεχωριστά αποσπάσματα σπάνε σε γλώσσες με διαφορετική σειρά λέξεων. Το να το κάνετε σωστά πριν από την τοπικοποίηση είναι πολύ φθηνότερο από το να το διορθώσετε σε έντεκα γλώσσες μετά.